เพราะฉะนั้นลองกลับมาดุคนที่เค้าทาน ข้าวกล้อง
หรือว่าข้าวซ้อมมือ ที่เค้าเรียกรวมๆ กันว่า "ข้าวแดง"
ว่าทำไมคนที่นิยมหม่ำข้าวพวกนี้ เค้าถึงไม่เป็นเบาหวานกัน
ทำไมปู่ย่าตายายที่ทานแต่ข้าวแดง เค้าถึงได้มีสุขภาพดี
ไม่เห็นจะเป็นโรคโน้นโรคนี้กันเลย แถมยังอายุยืนยาวอีกต่างหาก
เรื่องก็มีอยู่ว่า ข้าวแดงต่างกับข้าวขาวตรงที่่ว่า
ข้าวแดงจะยังคงมีไฟเบอร์
หรือเยื่อหุ้มเมล็ดข้าวพร้อมทั้งจมูกข้าวอยู่
กว่าที่ร่างกายจะทำการย่อยให้ออกมาเป็นน้ำตาลได้
ก็เล่นเอาเหนื่อย
เพราะมีไฟเบอร์ที่เป็นเยื่อหุ้มเมล็ดข้าว คอยเกะกะ คอยกีดกัน
และคอยขวางมือขวางเท้าอยู่ ต้องอาศัยความอดทน
ในการย่อยข้าวที่มีไฟเบอร์เคลือบอยู่เหล่านี้เป็นอย่างมาก
พอย่อยไปเรื่อยๆ เรียกว่าย่อยจนเหนื่อย
กว่าที่แป้งทั้งหลายจะกลายมาเป็นน้ำตาลได้ทั้งหมดแล้ว
แหม!!! กะว่าจะดูดซึมน้ำตาลให้หนำใจซะหน่อย
หลังจากที่ต้องทำการย่อยอย่างยากลำบากมาซะตั้งนาน
แต่กลับกลายเป็นว่า น้ำตาลเหล่านี้ ก็ยังไม่ได้ถูกดูดซึม
พร้อมกันในทันที ได้อย่างง่ายๆ
เพราะยังมีเยื่อหุ้มเมล็ดข้าว (ไฟเบอร์) เป็นดั่งหนามยอกอก
คอยกีดกัน คอยดักจับขัดขวางการดูดซึมน้ำตาลเข้าสู่ร่างกายอยู่
ร่างกายจึงจำใจต้องค่อยๆ ดูดซึมน้ำตาลผ่านไฟเบอร์
ทำให้น้ำตาลไหลเข้าสู่กระแสเลือดได้แบบเรื่อยๆ ทีละเล็ก ทีละน้อย
และเมื่อปริมาณน้ำตาลค่อยๆ ถูกดูดซึมเข้าสู่กระแสเลือดทีละน้อย
ร่างกายก็จะไม่เกิดภาวะน้ำตาลในเลือดสูงฮวบฮาบขึ้นมาอย่าง
กะทันหัน
เมื่อภาวะน้ำตาลในเลือดไม่ได้กระโดดสูงขึ้นอย่างกะทันหัน
ร่างกายก็ไม่จำเป็นต้องเรียกร้องให้ตับอ่อนหลั่งอินซูลินมาให้อีก
เป็นการให้ตับอ่อนพักฟื้นไปในตัว เพราะไม่ต้องทำงาน
เพราะร่างกายสามารถทำการจัดสรร หรือแจกจ่ายน้ำตาล
ที่มากันทีละน้อยๆ เหล่านั้น ไปยังอวัยวะที่จำเป็น
หรือต้องการใช้พลังงานในตอนนั้นได้ อย่างทันท่วงที
ไม่ต้องรอรับการบริหารจัดการจากอินซูลินแต่อย่างใด
และเมื่อไม่ต้องใช้อินซูลิน หลอดเลือดต่างๆ จึงพลอยไม่ต้องตกอยู่
ในสภาวะที่เสี่ยงต่อความเสียหายอีกด้วย
หลอดเลือดจะยังคงยืดหยุ่น และใช้งานได้ดีไปจนตลอดอายุขัย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น