ตรวจเลือดเพื่อขายยา

ลองสังเกตดู เดี๋ยวนี้โรงพยาบาลชั้นนำทั้งหลาย
เค้าถึงกับตั้งแผนกประชาสัมพันธ์
ตั้งโต๊ะ ออกบูธ ตามแหล่งชุมชนต่างๆ
เพื่อรับตรวจสุขภาพในราคาประหยัด
โดยใช้วิธีการตรวจสุขภาพแบบต่างๆ มากมาย หลากหลายวิธี
ตรวจค่าโน่น วัดค่านี่ ทั้งลด ทั้งแถม
แต่ส่วนใหญ่ก็จะเน้นไปที่การเจาะเลือดเพื่อวัดค่าต่างๆ เป็นหลัก
บางโรงพยาบาลใจถึงหน่อย ก็เจาะเลือดตรวจให้ฟรีกันเลยทีเดียว

เพราะทุกหน่วยงานสุขภาพรู้กันดีอยู่แก่ใจว่า
ถ้าเอาความหวาดกลัวของผู้คนที่ไม่รู้ มาเป็นสาเหตุหรือเป็นตัวล่อ
เค้าจะสามารถขายของอะไร ราคาแพงแค่ไหนก็ได้
เพราะขึ้นชื่อว่ามนุษย์ ทุกคนก็ย่อมรักตัวกลัวตายเป็นธรรมดา
ก็ถ้าอยู่ๆ
มีบุคลากรผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลชั้นนำ มาบอกคุณว่า
จากผลตรวจเลือด คุณเป็นเบาหวานแล้ว
เพราะน้ำตาลในเลือดสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด
แถมยังเป็นโรคระดับคอเลสเตอรอลในเลือดสูง
ไขมันตัวดีหรือ HDL ต่ำ
ในขณะที่ไขมันตัวเลวหรือ LDL ดันขึ้นไปซะสูง
พร้อมไตรกลีเซอไรด์ ก็ยังสูงกว่ามาตรฐานด้วย
และสิ่งที่พูดมาทั้งหมดนี้ จะทำให้เกิดโรคต่างๆ ตามมามากมาย
อายุจะสั้นลง และจะต้องตายอย่างทนทุกข์ทรมานในเร็ววัน
แต่ก็ยังสามารถผ่อนหนักให้เป็นเบาได้
แค่ต้องเริ่มกินยาเพื่อควบคุมอาการต่างๆ ที่ทางเราจะนำเสนอให้
โดยการผ่านการคัดสรรมาเป็นอย่างดี จากคุณหมอผู้เชี่ยวชาญ
เพื่อป้องกันเอาไว้ซะตั้งแต่วันนี้
เพื่อวันหน้าจะได้ไม่ต้องเจ็บป่วยทรมาน

ลุง ป้า น้า อา พี่ น้องทั้งหลาย
ที่ไม่เคยศึกษาหรือว่ามีความรู้ทางด้านการแพทย์กันเลย
พอได้ยินแบบนี้ก็เริ่มกลัวสิ
ทั้งๆ ที่รู้สึกว่า ร่างกายก็ยังแข็งแรงกระชุ่มกระชวย เตะปี๊บก็ยังดังอยู่
แต่ทำไมถึงเป็นโรคอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะขนาดที่เค้าพูดมานี่
ได้ (วะ)

พอเห็นอาการวิตกกังวลของ ลุง ป้า น้า อา พี่ น้อง
แสดงออกมาทางสีหน้าเมื่อไร
ก็เริ่มยิ้มกริ่ม...วันนี้ (กรู) ได้เหยื่อแล้ว (โว้ย)
เพราะจะได้หลอกขายยาเคมีต่างๆ ให้กับผู้ที่ไม่จำเป็นต้องใช้
แต่สามารถหลอกให้กินไปได้จนตลอดชีวิต

คิดเป็นค่ายาตั้งแต่วันที่ถูกหลอกให้กิน ไปจนถึงวันสิ้นอายุขัย
รวมแล้วต่อคนก็หลายแสนบาท แถมบางคนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด
เกิดมาพร้อมด้วยสติปัญญาที่น้อยกว่าชาวบ้านชาวช่อง
แถมยัง "ดื้อ" อีกต่างหาก
ก็เลยไปให้เค้าหลอกเอา ตั้งแต่ยังหนุ่มยังสาว
พวกนี้ อาจโดนเป็นหลักล้านบาท...และที่สำคัญ
"ใครห้าม ก็ไม่เชื่อ"

ก็ถ้ารู้ตัวว่าร่างกายเรายังแข็งแรง ใช้ชีวิตเป็นปกติได้ทุกๆ วันอยู่แล้ว
ก็ไม่เห็นจะมีความจำเป็น ที่จะต้องกินยาใดๆ ล่วงหน้าเลย
ยา...มีไว้รักษาโรค ไม่ได้มีเพื่อเอาไว้ป้องกันโรคที่ยังไม่ได้เกิด
แต่นี่ดันมาถูกเค้าหลอกให้กินซะ นอกจากจะเสียเงินฟรีๆ
เสียความสุนทรีในชีวิตแล้ว สิ่งที่จะได้จริงๆ ก็มีแต่อายุที่จะสั้นลง

เพราะยาที่เกิดจากสารเคมีสังเคราะห์เหล่านั้น
มีผลทำลายอวัยวะสำคัญ เช่น ตับ และ ไต เป็นอย่างยิ่ง
ทำให้อวัยวะหลักที่คอยกำจัดของเสียให้กับร่างกายทั้งสองอย่างนี้
ถูกทำลายให้เสื่อมสภาพลงไปโดยเร็วกว่ากำหนด
เมื่อตับและไตเสื่อมแล้ว ก็ไม่มีใคมาดูแลรับผิดชอบ
ในเรื่องของการขับล้างสารพิษ ที่จะต้องเกิดขึ้นใหม่ทุกๆ วัน
ทำให้เกิดมีสารพิษตกค้าง สะสมไว้ในส่วนต่างๆ ของร่างกาย
คอยกัดกร่อนและทำร้ายร่างกายของเราต่อไปเรื่อยๆ
สรุปก็คือ เราถูกเค้าหลอกให้ซื้อยาพิษมากิน เพื่อฆ่าตัวเอง
ทีละน้อยแท้ๆ

ลง ป้า น้า อา พี่ น้อง ถ้าหากในวันนั้น ไม่ได้ไปหลงเชื่อ
จะกลายเป็นเหยื่อของการตรวจเลือด
ที่แฝงไปด้วยการหลอกขายยาแล้ว
วันนี้ก็คงจะมีชีวิตอยู่ได้ ด้วยความเป็นปกติสุข
ไม่ต้องมาวิตกกังวลวันละหลายๆ เวลา ว่าจะถึงเวลากินยาหรือยัง
ไม่ต้อยคอยอดๆ อยากๆ หักห้ามใจ เวลาเจออาหารที่โปรดปราน
เพราะรับประทานไม่ได้ ก็ถ้ากินยานี้ แล้วชีวิตต้องมีแต่ข้อห้าม
ชีวิตแบบที่ว่ามานี้ มันดีตรงไหน

สู้ไม่ต้องรู้เรื่องว่าตัวเองเป็นอะไร
ก็ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขอย่างที่เคยเป็น
อยากจะกินอะไรก็กิน อยากจะนอนเมื่อไรก็นอน
อยากจะไปไหนก็ไป ไม่ต้องคอยพกยาเป็นถุงๆ
แถมยังต้องคอยเป็นห่วงเรื่องเวลากินยาอีก

รอให้ร่างกายเราป่วยจริงๆ แล้วแสดงอาการให้เห็นว่า "ไม่ปกติ"
จะดีกว่าไหม และเมื่อเวลานั้นมาถึง ค่อยไปรักษา
ก็ยังไม่สาย เพราะถ้าเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยจริงๆ
ร่างกายที่สุดแสนจะวิเศษของเรา จะต้องมีการแจ้งเตือนล่วงหน้า
ถึงอาการที่ไม่ปกติต่างๆ รับรองว่า
ยังไงๆ ก็เข้ารับการรักษาได้ทันท่วงที อย่างแน่นอนที่สุด

เกณฑ์มาตรฐานของ "เบาหวาน" อยู่ที่ไหน

เคยสงสัยกันบ้างหรือเปล่า
ว่าทำไมเกณฑ์การตัดสินว่าใครจะเป็นเบาหวานนั้น
ถึงมีหลักเกณฑ์อยู่แค่เพียงแบบเดียว ค่าเดียว
แล้วนำไปใช้ได้กับทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ

ลองคิดดู ผู้หญิงอายุ 55 ปี น้ำหนัก 48 กิโลกรัม
สูง 155 เซนติเมตร ทำงานเป็นผู้จัดการธนาคาร นั่งโต๊ะทุกวัน
การเดินขึ้นบันไดธนาคารไปทำงานแค่วันละ 1 ครั้ง
ก็ถือว่าเป็นการใช้แรงงาน ที่มากที่สุดของวันแล้ว
(อนึ่ง!!! ตอนเดินลงบันได ไม่ต้องคิดเนอะ เพราะไม่ได้ใช้แรง)

เทียบกับหนุ่มจับกับ อายุ 25 ปี น้ำหนัก 78 กิโลกรัม
สูง 175 เซนติเมตร ทำงานแบกกระสอบข้าวสารหนัก 50 กิโลกรัม
แบกจากโกดังไปส่งที่รถบรรทุก ระยะทาง 40 เมตร 
วันละ 300 เที่ยว

ดูจากลักษณะของพฤติกรรมการใช้แรงงาน
หนุ่มจับกับย่อมต้องการปริมาณน้ำตาลในกระแสเลือด
เพื่อเตรียมไว้สำหรับไปเปลี่ยนแปลงให้เป็นพลังงาน
มากกว่าผู้จัดการธนาคารสาว (เหลือ) น้อย
ที่กำลังย่างก้าวเข้าสู่วัยชรา อย่างเทียบกันไม่ติด
ถ้าเราใช้เกณฑ์วัดน้ำตาลที่ 100 เท่ากัน มันจะยุติธรรมเหรอ
หากวัดน้ำตาลในเลือดของคุณป้าผู้จัดการธนาคารได้ 105
ก็สมควรแล้ว ที่จะต้องให้ปรับลดระดับน้ำตาลในเลือดลงมา
เพราะไม่เห็นประโยชน์ว่า คุณป้าจะต้องเก็บน้ำตาลเอาไว้ใน
กระแสเลือดในปริมาณมากมายขนาดนั้นไปทำไป
เพราะไม่ได้มีการใช้แรงงานที่ต้องเตรียมน้ำตาลในเลือดเอาไว้มากๆ
เพื่อรอให้ร่างกายนำไปเผาผลาญเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังงาน
แต่อย่างใด

แต่ถ้าหากนำตัวหนุ่มจับกัง มาตรวจวัดน้ำตาลในเลือด
แล้วดันได้ 105 เท่าๆ กันกับคุณป้าผู้จัดการธนาคาร
ไม่ต้องใช้ไสยศาสตร์ใดๆ ก็คงพอจะเดาได้ว่า...เจ้าหนุ่มจับกัง
คงจะเป็นลม ล้มฟุบลงไปขระที่กำลังแบกข้าว
กระสอบที่สิบกว่าๆ เท่านั้นเอง เนื่องจากพลังงานหมด
แล้วดึงเอาพลังงานสะสมในรูปแบบของไกลโคนเจนจากตับ
ออกมาใช้ไม่ทัน
เนื่องจากยังไม่ผ่าน 30 นาที
เพราะว่ามีปริมาณน้ำตาลพร้อมใช้อยู่ในกระแสเลือดน้อยเกินไป
นั่นเอง
ถ้าหากเทียบกับ อายุ รูปร่าง
และลักษณะของการใช้ชีวิตในแต่ละวัน
รวมไปถึงลักษณะของงานที่ทำอยู่เป็นประจำ

เห็นมั๊ย ว่าการตั้งเกณฑ์มาตรฐานในการตัดสินว่า
ใครจะเป็นเบาหวานในบ้านในเมืองเราบ้างเนี่ย
รู้สึก...มันดู ทะแม่ง ทะแม่ง ชอบกล อยู่นา

น่าจะมีการระดมสมอง เพื่อตั้งเกณฑ์ใหม่ในการวินิจฉัยคน
ว่าใครสมควรจะถูกตราหน้า...กาหัว ว่าเป็นเบาหวานหรือไม่
โดยมีการแยกประเภท และอ้างอิงตามอายุ รูปร่าง เพศ อาชีพ
ตลอดจนตัวแปรสำคัญอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
ก็น่าจะเป็นการดูแลเรื่องโรคเบาหวานในประเทศไทย
ได้ตรงจุด ตรงประเด็นกว่าทุกวันนี้

คนเอเชียเป็นโรคเบาหวานกันมากมาย จริงหรือ

รู้กันบ้างหรือป่าว ว่าคนเอเชียเป็นโรคเบาหวานถึง 80%
ของคนที่เป็นเบาหวานในโลกนี้ทั้งหมด
ส่วนหนึ่งนั้น ทางอเมริกาเค้าก็ให้เหตุผลว่า
คนเอเชียน่ะ บริโภคอาหารที่เป็นแป้งเยอะ
ไม่ค่อยจะรับประทานอาหารกลุ่มที่เป็นโปรตีนเท่าไร ก็เลยทำให้
เลือดของคนเอเชียได้รับน้ำตาลจากอาหารในปริมาณสูง
เนื่องจากนิยมบริโภคกันแต่อาหารจำพวกแป้งนั่นเอง

แต่เหตุผลก็คือ...ชาวเอเชียเรา ถูกเค้าหลอก
โดยให้ใช้เกณฑ์วัดระดับน้ำตาล ที่ต่ำกว่าความเป็นจริง
เพราะยุโรปเค้าใช้เกณฑ์ตัดสินว่า
ต้องมีน้ำตาลในเลือดเกิน 140 มิลลิกรัม ต่อเลือด 1 เดซิลิตร
ถึงจะถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเบาหวาน
ส่วนอเมริกา (ในวันนี้)
เค้าใช้เกณฑ์ตัดสินน้ำตาลในเลือดที่ 126

แต่พี่ไทย และประเทศด้อยพัฒนาแถบนี้ทั้งหมด ดันไปใช้เกณฑ์
มีน้ำตาลในเลือดเกิน 100 มิลลิกรัม ต่อเลือด 1 เดซิลิตร
ก็ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเบาหวานกันแล้ว

บริษัทผลิตยากลุ่มควบคุมเบาหวานของทางอเมริกา และยุโรป
เค้าก็เลยหันมาผลิตยากลุ่มนี้ เน้นขายให้กับคนเอเชีย
จนได้กำไรงามๆ ในแบบทุกวันนี้
สมน้ำหน้า ก็อยากจะเป็นโรคเบาหวานกันนักไม่ใช่เหรอ ถ้างั้น...
จงหลับหูหลับตาอุดหนุนยาเบาหวานกันไปจนตลอดชีวิตเถอะ

ถ้าลองใช้เกณฑ์การตัดสินคนว่าเป็นเบาหวาน
โดยใช้ค่ามาตรฐานเดียวกันทั่วโลกจริงๆ
คนเอเชียอย่างเรา ก็คงไม่ได้เป็นเบาหวาน
จนมีจำนวนของผู้ป่วยทั้งหมดนำโด่งยุโรปบวกกับอเมริกาถึง 400%
เหมือนอย่างทุกวันนี้กันหรอก

มาตรฐาน "เบาหวาน" แบบไทยๆ

ส่วนเกณฑ์มาตรฐานของการวัดค่าน้ำตาลในเลือด
เพื่อจะตราหน้าผู้ป่วยว่าเป็นเบาหวานหรือไม่
สำหรับโรงพยาบาลภาครัฐฯ ของไทยในยุคแรกๆ
ที่เริ่มมีการตรวจหาเบาหวานอย่างเป็นทางการ
ก็ถูกตั้งเอาไว้แล้วที่ 130

จึงส่งผลให้ประชาชนชาวไทย ที่พลอยจะติดร่างแหอยู่ในข่าย
เป็นโรคเบาหวาน มีจำนวนมากกว่าที่ควรจะเป็น
เพราะใช้เกณฑ์การประเมินที่ ต่ำกว่า ประเทศอื่นๆ เค้า
เรียกว่าถ้ามีการเจาะเลือดเพื่อเอาไปตรวจหาค่าของระดับน้ำตาล
กันเมื่อไหร่ เหล่าคนไทยก็ เฮละโล! เป็นเบาหวานกันมากมายเมื่อนั้น

ย้อยอดีตกลับไป ตอนที่ทั่วโลกเค้าใช้เกณฑ์วัดน้ำตาลที่ 140
เราก็ไม่เคยใช้ 140 กะเค้า แต่ดันทะลึ่งไปตั้งเอาไว้ที่ 130
แหม!!! ตั้งเอาไว้ซะต่ำเชียว
กลัวคนจะเป็นเบาหวานกันน้อยล่ะซิ
เดี๋ยวจะอดขายยาเบาหวาน ทำยอดไม่ได้ อดโบนัสปลายปี...ชิมิ

เดี๋ยวนี้ พอทางสมาคมเบาหวานของอเมริกา เค้าลดค่าลงมาที่ 126
พี่ไทยเรารีบชิงตัดหน้า โดยเกณฑ์ลดลงมาเหลือ 120 ซะงั้น
โดยไม่ต้องมีเหตุผลใดๆ มาประกอบการตัดสินใจทั้งสิ้น
เดี๋ยวนี้ ทางโรงพยาบาลต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นของรัฐบาล หรือเอกชน
ต่างก็กลัวว่าจะขายยากลุ่มลดน้ำตาล
หรือกลุ่มยาเบาหวานไม่ได้มากพอ
เพราะยากลุ่มนี้ สามารถทำกำไรได้ดีเหลือเกิน
ขอเพียงแค่คุณได้เริ่ม คุณก็ต้องกินต่อไปจนตลอดชีวิต
หรืออาจเป็นเพราะพวกเรา ถูกหลอกกันมาโดยตลอด
ตั้งแต่ไหนแต่ไร ว่า "โรคเบาหวานเป็นแล้วไม่มีทางหาย จะต้องกิน
ยาคุมอาการไป จนกว่าจะตายเพราะไตพังโน่นแหล่ะ"

ต่างที่ ต่างคน ก็เลยถือโอกาสทำเนียนๆ ลดเกณฑ์ค่าน้ำตาลในเลือด
ลงมาเหลือ 115 บ้าง 112 บ้าง และยังลดลงไปอีก จนเหลือ 110
และ 105 ตามลำดับ
ถึงปัจจุบันนี้ หากใครมีค่าของน้ำตาลในเลือดวัดแล้วได้เกิน 100
ก็ถูก ตราหน้า ว่าเป็นเบาหวานหมดทุกคน

แล้วถ้าเค้า "ตีตรา กาหัว" ว่า "คุณเป็นเบาหวาน"
นั่นก็ย่อมหมายความว่า คุณต้องเสียเงินเพื่อซื้อยาคุมน้ำตาล
(แถมทำลาย "ไต") และกินยาเหล่านั้นไปตลอดชีวิต
แถมยังต้องเพิ่มปริมาณยาให้มากขึ้นๆ
(เพราะอะไร เดี๋ยวจะบอกนะครับ)
โดยไม่มีทางเลือกอื่นที่พอจะช่วยได้

เพราะว่าถูกบริษัท หรือประเทศผู้ผลิตยา
ปิดกั้นความรู้ ความเข้าใจที่ถูกต้องในทุกวิถีทาง เรียกว่า
"เริ่มหลอก และใส่ความรู้ที่ผิดๆ มาให้ ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา"
ทำให้แนวคิด ถูกบีบให้คิดในกรอบแบบนั้นเรื่อยมา
จนไม่มีทางคิดแตกแถวออกไปเป็นอย่างอื่น

เมื่อเกณฑ์มาตรฐาน ไม่ได้มาตรฐาน

แต่ปัจจุบัน สมาคมโรคเบาหวานแห่งสหรัฐอเมริกา
The American Diabetes Association , ADA
ได้มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องโรคเบาหวานใหม่
เพราะถ้ายังคงใช้เกณฑ์น้ำตาลในเลือดมากกว่า 140 มิลลิกรัม
เหมือนเดิม สงสัยจะ...
ขายยาควบคุมน้ำตาลสำหรับโรคเบาหวานได้ลำบาก!!!

ทั้งๆ ที่การผลิตยากลุ่มนี้มีต้นทุนต่ำ
แต่สามารถเรียกราคาได้สูงมากมาย เพราะเป็นการชี้เป็นชี้ตาย
กับชีวิตคน รวมไปถึงยากลุ่มอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับโรคเบาหวาาน
จะพลอยฟ้าพลอยฝน ขายไม่ได้ไปกะเค้าด้วย
เดี๋ยวมาเฟียวงการยาแห่งประเทศมหาอำนาจ
จะขาดรายได้มหาศาล จนไม่มีเงินส่งไปช่วยพรรคการเมืองหาเสียง
ก็เลยให้เหตุผลในการปรับเกณฑ์ลง แบบข้างๆคูๆ ฟังไม่ค่อยจะขึ้น
แล้วงุบงิบประกาศออกมาว่า มีบุคคลบางกลุ่ม
ที่แม้ระดับน้ำตาลจะยังไม่สูงมาก แต่ก็มีโรคแทรกซ้อนได้
เช่นเดียวกับผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเบาหวาน
จึงต้องจำใจปรับค่าการวินิจฉัยใหม่ให้ต่ำลง...ฟังมันพูดเข้า

แล้วมันก็ปรับลดเกณฑ์การวัดค่าของระดับน้ำตาลในเลือด
เพื่อการตัดสินว่า...ใครเป็นเบาหวานกันบ้าง
โดยการตั้งให้ระดับของเกณฑ์ที่ใช้ มีค่าต่ำลงไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวนี้ องค์การเบาหวานของอเมริกา เค้าบอกว่า

ถ้ามีปริมาณน้ำตาลในเลือดก่อนที่จะรับประทานอาหารเช้า
ตั้งแต่ 126 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตรขึ้นไป
ให้ถือว่า คุณเป็นเบาหวาน!!!
เห็นหรือเปล่าว่า จู่ๆ ก็ลดลงจากเกณฑ์ที่ใช้อยู่เดิมคือ 140
ลดลงไปอีกตั้ง 10%
บางท่านมีความสงสัยว่า ลดลงแค่ 10% เอง
ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่โตที่จะมานั่งตีโพยตีพายอะไรกันนี่

ค่า 10% ของเกณฑ์ที่ลดลงมา อาจดูเป็นเรื่องเล็ก
แต่จะมีใครทราบกันหรือเปล่าว่า 10% ที่ลดลงมานี่แหล่ะ
มีผลทำให้คนอีก 1000% ต้องกินยาลดน้ำตาลในเลือด

สมมติว่า แต่เดิม ใช้เกณฑ์ที่ 140
จะต้องมีคนกินยาลดน้ำตาล 1 ล้านคน
แต่พอใช้เกณฑ์ใหม่ 126
จะต้องมีคนกินยาลดน้ำตาลถึง 10 ล้านคน

งง...กันอีกล่ะซิ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ลดเกณฑ์ลงไปแค่ 10%
ทำไมต้องมีคนกินยาเพิ่มอีกตั้ง 1000%
ก็เป็นเพราะว่า คนที่มีแนวโน้ม หรือมีภาวะเสี่ยงที่จะเป็นเบาหวาน
ก็พวกที่มีระดับน้ำตาลในเลือด ระหว่าง 126 - 140 น่ะ
มีจำนวนประชากรอยู่ในปริมาณมหาศาลไงล่ะ

เพราะนี่คือระดับที่เหมาะสมของน้ำตาลในกระแสเลือด
ที่ชาวโลกสมัยนี้ ที่ดำรงชีพอยู่ในยุคสมัยของอุตสาหกรรมอาหาร
สมัยใหม่...เค้าจะพึงมีกัน

แถมยังไปผนวกเข้ากับรูปแบบการใช้ชีวิตในปัจจุบันนี้ด้วย
ที่นับวันก็มีแต่จะห่างไกลจากธรรมชาติออกไปทุกที
จะหลับหู หลับตา เลือกเอาใครๆ ที่ดูแล้วสุขภาพไม่ค่อยจะดี
หรือคนที่มีรูปร่างไม่ฟิตและไม่เฟิร์ม เพราะชอบทานแต่อาหารขยะ
และวันๆ ก็ชอบเอาแต่นั่งทำงานอยู่กับโต๊ะ
แถมยังขาดการออกกำลังกาย
มาลองเจาะเลือดตรวจวัดน้ำตาลกันดู
ก็จะได้ค่านำ้ตาลในเลือดอยู่ระดับที่ว่ามานี้กันแทบทุกคน
รวมไปถึงพวกเจ้าของบริษัทผู้ผลิตยาควบคุมน้ำตาลด้วยแหละ
จึงมีคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบตามมาว่า
"คนพวกนี้ เค้าเคยได้กินยาควบคุมน้ำตาล
ที่ผลิตเองบ้างหรือเปล่า"

"คุณเป็นโรคเบาหวาน"

สำหรับเกณฑ์ในการวินิจฉัยว่าใครจะเป็นเบาหวานนั้น
แท้จริงแล้ว...อยู่ที่ตรงไหน?
เราถึงจะไปตราหน้าใครๆ ได้ว่า คุณเป็นเบาหวาน!!!
เพราะเกณฑ์การวัดเบาหวานนี้ สามารถวัดกันได้หลายเกณฑ์
แล้วแต่ว่าใครจะถนัดใช้เกณฑ์อะไร
โดยส่วนใหญ่ จะขึ้นอยู่กับ...
คุณธรรม ภูมิปัญญา ความฉลาด รวมไปถึงความโลภมาก
และความเห็นแก่ได้ของผู้ที่ตั้งเกณฑ์ขึ้นมา
ตลอดไปจนถึงตัวผู้ที่พิจารณา
และนำเอาเกณฑ์เหล่านี้ไปใช้ในการตัดสิน หรือกาหัวใครๆ
ให้กลายเป็นโรคเบาหวานด้วย

อ้าว!!! ก็แล้วโรคเบาหวาน มันไปเกี่ยวข้องอะไร
กับภูมิปัญญาและความโลภของมนุษย์ล่ะ

แต่แรกเริ่มเดิมที...เมื่อประมาณสัก 50 ปีที่แล้ว
ทั่วโลกเค้าใช้วิธีตัดสินการเป็นเบาหวานของผู้ป่วยคนใดคนหนึ่ง
ว่าเป็นหรือไม่เป็นโดย...
การวัดระดับปริมาณน้ำตาลที่อยู่ในกระแสเลือดเป็นเกณฑ์

ถ้าวัดระดับน้ำตาลในเลือดก่อนทานอาหารเช้า
หมายความว่า หลังจากเที่ยงคืนไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า
แล้วพบว่ามีระดับน้ำตาลอยู่ในเลือดเกินกว่า 140 มิลลิกรัม
ต่อเลือด 1 เดซิลิตร (1 เดซิลิตร เท่ากับ 1 ลิตร) จากการวัดสองครั้ง

หรือ ตรวจพบน้ำตาลในเลือดมากกว่า 200 มิลลิกรัม ต่อ เดซิลิตร
ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม จะทานข้าวแล้ว หรือยังไม่ได้ทานข้าวก็ตามแต่
เพียงแค่ครั้งเดียว

ร่วมกับมีอาการข้างเคียงอื่นๆ เช่น ปัสสาวะบ่อย คอแห้ง หิวน้ำ
กินจุ น้ำหนักลด ก็สามารถฟันธงว่า...คุณเป็นเบาหวานได้เลย

เทคนิค "การควบคุมน้ำตาลและคุมน้ำหนัก"

ในระหว่างที่มีการใช้พลังงานแบบหนักหน่วง หรือยาวนาน
เช่นการออกกำลังกายแบบหนักๆ ที่เกินสามสิบนาทีขึ้นไป
จนทำให้น้ำตาลในเลือดที่ร่างกายเตรียมไว้สำหรับการใช้ชีวิตปกติ
ถูกเผาผลาญ เพื่อเปลี่ยนเป็นพลังงานจนหมดไม่มีเหลืออยู่
ในกระแสเลือดแล้ว

คราวนี้ แหล่งของพลังงานที่ร่างกายจะนำออกมาใช้ได้นั้น
ก็คือ ไกลโคเจน ที่เก็บสำรองเอาไว้นั่นเอง
ไม่ใช่น้ำตาลในเลือดนั้นได้ถูกนำมาใช้เปลี่ยนเป็นพลังงานจนหมดไป
ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกที่ออกกำลังกายแบบหักโหมแล้ว

แต่ถึงจะมีไกลโคเจน เป็นแหล่งพลังงานสำรองให้ตลอดเวลา
น้ำตาลในเลือด ก็ยังคงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดกับร่างกาย
เพราะว่าเป็นเชื้อเพลงให้กับระบบประสาททั้งหลายทั้งปวง
ถ้าระดับน้ำตาลต่ำ ก็จะส่งผลเสียหายโดยตรงไปยังร่างกาย
ทำให้ระบบประสาทและสมอง เสื่อมประสิทธิภาพลง
เกิดภาวะจิตใจและร่างกายเฉื่อยชา บางครั้งถึงขนาด "หดหู่"
ทำให้แรงจูงใจที่จะใช้พลังงาน หรือออกกำลังกายลดต่ำลงไปด้วย
โดยไม่เกี่ยวกับว่า จะมีไกลโคเจนสะสมในร่างกายมากเท่าใด

ตรงนี้เอง เป็นจุดที่เข้าใจผิดกันมาก
โดยเฉพาะกับคนที่มีไขมันสะสมแบบเยอะๆ
แล้วอยากจะไปเอาออก ด้วยวิธีการออกกำลังกาย
ชอบคิดว่าการงดน้ำตาลหรือแป้ง ก่อนไปออกกำลังกายแบบหนักๆ
จะเป็นการบังคับให้ร่างกายไปเอาไกลโคเจน (ไขมัน) ที่สะสมไว้
ใต้ผิวหนัง มาแปลงเป็นพลังงานเพื่อใช้ในการออกกำลังกาย
ให้ได้มากที่สุด

แต่ความจริง เป็นความคิดที่ผิดถนัด
ไกลโคเจนหรือน้ำตาลในตับ กับน้ำตาลในเลือด มันคนละตัวกัน
ดังนั้น เมื่อร่างกายไม่ได้รับน้ำตาลจากภายนอกเพิ่มเติม
ก็ทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดต่ำลง
เพราะถูกนำมาใช้เป็นพลังงานก่อน
และเมื่อระดับน้ำตาลในเลือดต่ำลงมากๆ
เราก็จะไม่มีแรงออกกำลังกายได้นานจนครบ 30 นาที
แล้วเมื่อออกแรงต่อเนื่องไม่ครบ 30 นาที
ร่างกายก็จะไม่ยอมไปเรียกใช้ "ไกลโคเจน" รวมถึงไขมัน
ที่สะสมไว้ มาเผาผลาญเป็นพลังงานอย่างที่ต้องการ
โดยไม่เกี่ยวกับว่า จะมีไกลโคเจนหรือไขมันสะสมในร่างกาย
มากขนาดไหน เพราะไขมันสะสมเหล่านั้น
จะยังไม่ได้ถูกนำมาใช้แปลงเป็นพลังงาน

แต่ถ้าหากมีน้ำตาลในเลือดสูงระดับที่พอเหมาะแล้ว
คุณก็จะมีแรงออกกำลังกายได้อย่างเต็มที่
และคราวนี้...พอผ่านช่วง 30 นาทีทอง ถึงจะมีการดึงเอาไกลโคเจน
ออกมาจากที่เก็บสะสม เพื่อแปลงเป็นพลังงาน
ซึ่งจะทำให้ลดการสะสมของไขมันลงไปได้นั่นเอง

ไกลโคเจนที่ถูกเก็บเอาไว้นั้น
ร่างกายจะไปขุดออกมาใช้หรือเปล่า
ก็ขึ้นอยู่ที่การเชื่อมโยงกับน้ำตาลในกระแสเลือดอีกที
คือถ้ายังมีน้ำตาลในเลือดอยู่ ไกลโคเจนก็จะยังไม่ถูกดึงมาใช้

สรุปง่ายๆ ถ้าหากจะออกกำลังกาย โดยมีจุดมุ่งหมาย
เพื่อให้ร่างการเผาผลาญไขมันที่ถูกสะสมเป็นชั้นๆ ละก็
คุณต้องออกกำลังกายต่อเนื่องอย่างน้อย...เกินสามสิบนาที
โดยสามสิบนาทีแรก
ร่างกายจะดึงเอาน้ำตาลที่มีอยู่ในเลือดไปใช้ก่อน
และพอน้ำตาลในเลือดถูกนำไปใช้จนหมดแล้ว
คราวนี้ร่างกายก็จะเริ่มดึงเอา ไกลโคเจน หรือ ไขมันสะสม
มาเปลี่ยนเป็นพลังงานอีกที คราวนี้ยิ่งออกกำลังกายมากเท่าไร
หลังจาก 30 นาทีแรก
ก็จะยิ่งเผาผลาญไขมันสะสมออกไปให้ได้มากเท่านั้น

แต่ถ้าระดับน้ำตาลในเลือดของคุณ
มีไม่พอให้ใช้เพื่อออกกำลังกายได้นานถึง 30 นาที
คุณก็จะหมดแรงข้าวต้ม หรือเป็นลมไปแล้งไปซะก่อน
ที่ร่างกายของคุณจะไปขุดเอาไขมันที่สะสมไว้ออกมาเผาผลาญ
สรุปว่า...ออกกำลังฟรีๆ

"น้ำตาลในเลือด" ได้มาอย่างไร

ได้มาจากสองทาง
ทางแรก ก็คือได้จากอาการที่เรารับประทานเข้าไป
แล้วร่างกายย่อยออกมาจนได้เป็นน้ำตาล (กลูโคส) นั่นแหล่ะ
เรื่องนี้เราก็รู้กันอยู่แล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกใหม่

ส่วนอีกทาง คือ น้ำตาลในเลือดจะถูกผลิตขึ้นมาจากตับ
อยากจะบอกว่า มากกว่า 80% ของน้ำตาลที่ร่างกายสร้างขึ้น
ล้วนแล้วแต่ได้มาจากตับทั้งนั้นแหล่ะ
ยังจได้นะว่า "ตับคือโกดังเก็บน้ำตาลส่วนเกิน"
โดยตับจะสามารถสร้างน้ำตาลให้กับร่างกายได้สองวิธี คือ
วิธีแรก ตับจะสกัดน้ำตาลจากสารต่างๆ เช่น กรดอะมิโน
รวมทั้งของเหลวที่เป็นส่วนประกอบในกระบวนการสันดาป
โดยผ่านกระบวนการที่เรียกว่า "Glucono genesis"
หรือกระบวนการสังเคราะห์น้ำตาลกลูโคสนั่นเอง
ส่วนวิธีที่สอง ได้มาจากการแตกตัวของไกลโคเจนที่เก็บไว้ในตับ
(ไกลโคเจนมีเก็บไว้สองที่ คือ ในกล้ามเนื้อ และในตับ)
คราวนี้ต้องใช้ฮอร์โมน "กลูคากอน"

และน้ำตาลในเลือดที่ได้มาจากทั้งสองแหล่งนี้เอง
จะช่วยรักษาความสมดุลของพลังงานที่ร่างกายต้องใช้
สำหรับการปฏิบัติภารกิจต่างๆ ในชีวิตประจำวัน ให้เป็นปกติได้

แต่หากช่วงไหนที่เรานึกครึ้มๆ
ไปออกกำลังกายอย่างหนักติดต่อกันหลายๆ วัน
คราวนี้ระบบควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด
ก็จะอนุญาตให้น้ำตาลในเลือดเพิ่มระดับได้มากขึ้นเป็นครั้งคราวไป
ซึ่งถ้าหากมีการสะสมไกลโคเจนในตับได้มากพอแล้ว
ร่างกายเราก็สามารถออกกำลังกายหนักๆ ได้นานหลายชั่วโมง
โดยระดับน้ำตาลยังคงอยู่ในระดับสูง และพร้อมให้กล้ามเนื้อต่างๆ
ได้นำไปใช้งาตลอด
ทำให้ร่างกายไม่เกิดอาการหมดแรงกลางคัน เนื่องจากภาวะน้ำตาล
ต่ำ หรือที่ภาษานักกีฬา เค้าเรียกว่า "อ่อนซ้อม" นั่นเอง

แต่การสะสมไกลโคเจนในตับ ก็ยังมีขอบเขตอยู่นะ
ซึ่งเมื่อร่างกายมีการใช้งานหรือออกกำลังกายอย่างหนัก
แต่ดันไม่ยอมรับประทานอาหารให้เพียงพอ เพราะกลัวอ้วนซะงั้น
ระดับความสามารถของการสะสมไกลโคเจนในตับ
ก็จะลดต่ำลงมาก
โดยหมู่อาหารที่จะช่วยทำให้การรักษาระดับไกลโคเจนในตับ
อยู่ในระดับปกติได้ดีที่สุด ก็ได้แก่
อาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูงทั้งหลาย
ก็พวกแป้งและของหวานชนิดต่างๆ น่ะล่ะ

นอกจากนี้ การทานข้าวเช้าก็มีความสำคัญมาก
ในเรื่องของการเพิ่มระดับของการสะสมไกลโคเจนในตับ
เพราะมื้อเย็นถึงมื้อเช้าของอีกวันหนึ่ง จะห่างกันสิบกว่าชั่วโมง
ทำให้การสะสมไกลโคเจนของตับ ก็จะถูกเว้นช่วงไปด้วยเช่นกัน

"ข้อเสีย" เมื่อมีน้ำตาลในเลือดสูงเรื้อรัง

เพราะการที่มีภาวะน้ำตาลตกค้างอยู่ในกระแสเลือดมาก
แถมเป็นเวลานาน ก็จะทำให้ระดับของอินซูลินในกระแสเลือด
เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย และเมื่อมีการเพิ่มมากขึ้น แถมแช่อยู่ใน
เส้นเลือดนานขึ้น ก็จะส่งผลให้ผนังหลอดเลือด เกิดอาการแข็งตัว
ทำให้เส้นเลือดเปราะบาง แตกหักได้ง่าย
โดยเฉพาะเส้นเลือดฝอยที่มีขนาดเล็ก
จะมีโอกาสแตกหักหรือฉีกขาดได้ง่ายเป็นพิเศษ

นอกจากนี้ ปริมาณน้ำตาลที่มีอยู่มากมายในกระแสเลือด
ก็จะไปทำการห่อหุ้มเม็ดเลือดแดง ทำให้เม็ดเลือดแดงมีขนาด
ใหญ่ขึ้น แถมมีน้ำหนักมากขึ้น
เพราะต้องรวมน้ำหนักของน้ำตาลที่เคลือบเข้าไปด้วย
และแน่นอน กว่าเม็ดเลือดแดงที่ถูกน้ำตาลเคลือบเหล่านี้
จะเคลื่อนตัวไปได้แต่ละที่
ก็ต้องอาศัยแรงสูบฉีดจากหัวใจที่มากขึ้นด้วย
แถมระยะทางในการไหลเวียน ก็ยังลดน้อยถอยลงไปกว่าเดิมอีก

ดังนั้น หัวใจจึงต้องทำการสูบฉีดให้แรงขึ้น (ความดันโลหิตสูง)
เพราะต้องการปั๊มเม็ดเลือดแดง ที่ตอนนี้มีขนาดใหญ่
แถมยังมีน้ำหนักมาก เข้าไปให้ถึงอวัยวะต่างๆ ได้เหมือนเดิม

และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น
เม็ดเลือดแดงที่ตอนนี้ถูกน้ำตาลห่อหุ้มเอาไว้แล้ว
ก็ไม่สามารถจะทำตัวลีบๆ เพื่อแทรกตัวเอง เข้าไปสู่เส้นเลือดฝอย
ที่มีความเล็กและละเอียดได้ ซึ่งแต่เดิมเคยทำได้อย่างสบายๆ
เพราะตอนนี้ยังไม่มีน้ำตาลมาเกาะ

แต่พอโดนน้ำตาลเกาะไปแล้ว
ก็ทำให้สูญเสียสภาพการยืดหยุ่นตัวเอง
ทำให้การลำเลียงออกซิเจน ตลอดจนสารอาหาร
ที่จะไปสู่อวัยวะเป้าหมายปลายทางนั้น ทำได้ลำบากขึ้น
จึงเป็นสาเหตุให้อวัยวะเหล่านั้น ค่อยๆ เสื่อมลง และทยอยล้มตาย
ไปในที่สุด

"ระดับน้ำตาลในเลือด" สำคัญอย่างไร

และทุกสิ่งทุกอย่างที่อินซูลินได้กระทำลงไปนี้
ก็เพื่อรักษาสมดุลของระดับน้ำตาลในกระแสเลือด
ให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมตลอดเวลา
เพราะหากมีเหตุผิดปกติอันใดเกิดขึ้น อันจะส่งผล
ให้น้ำตาลในเลือด ไม่อยู่ในระดับที่เหมาะสมแล้วละก็
จะมีผลกระทบต่อร่างกายดังนี้

ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ
เป็นผลมาจากการหลั่งของอินซูลินมากเกินไป
หรือมีการรับประทานอาหารน้อยเกินไป รับประทานผิดเวลา
หรือเว้นช่วงระหว่างมื้ออาหารนานเกินไป
หรือกินยาลดน้ำตาลเกินไป
ก็จะมีอาการปวดหัว เหงื่อออก ใจสั่น กระสับกระส่าย อ่อนเพลีย
ชาในปากหรือริมฝีปาก เดินเซ หงุดหงิด มองภาพไม่ชัด
บางทีก็อาจ "ช็อก" จนหัวใจหยุดเต้นไปเฉยๆ ก็ได้
ภาวะนี้อันตรายสุดๆ

ภาวะน้ำตาลในเลือดสูง
เป็นผลมาจากการมีอินซูลินน้อยเกินไป พบในผู้ป่วยโรคเบาหวาน
ทำให้ร่างกายไม่สามารถนำน้ำตาลในเลือด
ที่ได้จากการเปลี่ยนแปลงในอาหาร
ไปใช้ให้เป็นพลังงานได้อย่างเต็มที่ หรือทันท่วงที
เพราะขาดฮอร์โมนอินซูลิน หรือไม่ค่อยตอบสนอง(ดื้อ)ต่ออินซูลิน
จึงเป็นสาเหตุให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูง
ทำให้อ่อนเพลีย เบื่ออาหาร ปัสสาวะบ่อย กระหายน้ำ หิว ปวดหัว

"อินซูลิน" คืออะไร สำคัญไฉน

"อินซูลิน"
คือฮอร์โมนชนิดนึ่ง ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากเบตาเซลล์
ซึ่งอยู่ในบริเวณส่วนกลางของ "ไอส์เลตออฟแลงเกอร์ฮานส์"
ในตับอ่อน
เมื่อสร้างเสร็จแล้ว เหล่าอินซูลินก็จะถูก "คัดหลั่ง" ออกไปสู่เส้นเลือด
แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ พาน้ำตาลจากในกระแสเลือดเข้าสู่
เซลล์ เพื่อแปลงเป็นพลังงานให้เซลล์ได้ใช้
ส่วนที่ว่าเซลล์จะเอาไปใช้ทำอะไรนั้น
ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเซลล์เค้าไป

เรากลับมาดูเรื่องเบาหวานกันเถอะ

หน้าที่สำคัญของฮอร์โมนอินซูลินนี้ก็คือ
"การรักษาระดับน้ำตาลในเลือดให้เป็นปกติ" นั่นเอง
โดยทุกครั้งที่มีการหลั่งของอินซูลินออกมา
มักจะทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดลง จนต่ำกว่าระดับปกติ
เนื่องจากอินซูลินชอบทำหน้าที่แบบเอาจริงเอาจัง
ซึ่งบ่อยครั้งหรือแทบทุกครั้งก็มักจะทำเกินหน้าที่ของตัวเอง

เมื่อร่างกายมีน้ำตาลในเลือดสูง ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็แล้วแต่
(ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นสาเหตุเรื่องทานเยอะเกินไป น่ะล่ะ)
เพราะเมื่อร่างกายย่อยอาหารประเภทแป้ง
จนได้เป็นน้ำตาลกลูโคสแล้ว
และน้ำตาลเหล่านั้นก็ได้ถูกดูดซึมเข้าสู่กระแสเลือดพร้อมๆ กัน
ในปริมาณที่มากจนเกินความต้องการของร่างกาย

เมื่อนั่น...อินซูลินก็จะถูกเรียกใช้งาน
โดยให้ตับอ่อนผลิตและหลั่งออกมามากๆ
และไม่เคยสนใจว่า ตับอ่อนจะเหน็ดเหนื่อยขนาดไหน
เพื่อทำหน้าที่...นำน้ำตาลในเลือดเหล่านั้นไปยังเนื้อเยื่อ
และเซลล์ทั่วร่างกาย ที่ต้องการพลังงาน
พร้อมทำหน้าที่กระตุ้นเซลล์ทั่วร่างกาย ให้มีการใช้น้ำตาลมากขึ้น

และถ้าหากพบว่ายังคงมีน้ำตาลหลงเหลืออยู่ในเลือดเกินระดับ
ปกติอีก แต่มากเกินกว่าขีดความสามารถที่เซลล์ต่างๆ จะนำไป
ใช้งานได้อีกแล้ว
อินซูลินก็ยังสามารถไปออดอ้อนเซลล์ตับและเซลล์กล้ามเนื้อ
ให้แปลงตัวเองเป็นโกดังเก็บน้ำตาลส่วนเกินที่ยังไม่ได้ใช้
โดยแปลงน้ำตาลเหล่านั้น เข้าไปเก็บในรูปของ "ไกลโคเจน"
เพื่อสะสมเอาไว้ใช้เป็นแหล่งพลังงานต่อไปในภายหน้าได้
เรียกว่าถ้าอินซูลิน ต้องออกโรงมาทำงานสักที
ก็แทบจะไม่มีที่ให้น้ำตาลอยู่

ทำไมถึงต้องมี "น้ำตาล" อยู่ในเลือด

ก็เพราะว่าน้ำตาล คือแหล่งพลังงานหลัก
ที่สำคัญที่สุดของร่างกาย เซลล์ต่างๆ ต้องการน้ำตาล
เพื่อใช้แปลงเป็นพลังงานขับเคลื่อนในการดำรงชีพ
ดังนั้นในเลือดของคนปกติ จึงต้องมีน้ำตาลพร้อมใช้
ให้อยู่ในระดับที่พอเหมาะตลอดเวลา
ก็เหมือนกับรถยนต์...ที่ต้องมีน้ำมันติดอยู่ในถังประมาณนั้น
ถ้าไม่มีก็สตาร์ทไม่ติด ไม่สามารถใช้ขับขี่ไปไหนต่อไหนได้

ร่างกายของเราก็เช่นกัน ต้องมีการเตรียมน้ำตาลไว้ในกระแสเลือด
เพราะเลือดจะต้องถูกส่งไปหล่อเลี้ยงเซลล์
ตลอดจนอวัยวะทั่วร่างกาย
เพื่อใช้น้ำตาลในเลือดเหล่านั้น แปลงเป็นพลังงาน
ที่จะต้องใช้ในการดำเนินชีวิตประจำวัน
พร้อมทั้งกันเอาไว้สำรอง
เผื่อเกิดเหตุการณ์ใดๆ มาทำให้ร่างกาย
อยากจะใช้พลังงานขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ถ้าระดับน้ำตาลในเลือดผิดปกติ ไม่ว่าจะต่ำเกินไป
หรือสูงมากเกินไป ในเวลาอันสั้น
ระบบในร่างกายก็จะไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ
อาจจะถึงขั้นชักดิ้นชักงอ หรือหมดสติไปเลยก็ได้

ตามปกติแล้ว ร่างกายของเรามีความสามารถ
ในการรักษาระดับน้ำตาลในเลือดให้อยู่ในระดับที่ต้องการได้
โดยการดูดซึมน้ำตาล ที่ยอดได้จากอาหารที่เราทานเข้าไปพร้อมกัน
ทั้งหมด ส่วนที่จำเป็นจะต้องใช้ ก็ถูกนำไปใช้ตามอวัยวะต่างๆ
แล้วนำน้ำตาบส่วนเกิน ที่ยังไม่จำเป็นต้องใช้ในขณะนั้น
นำไปเก็บสำรองไว้ก่อน
โดยมี "ตับ" เป็นอวัยวะหลักสำหรับการรับหน้าที่อันทรงเกียรตินี้


แต่เมื่อเกิดภาวะที่ระดับน้ำตาลในเลือด
จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง
เช่น หลังจากการทานอาหารมื้อหนัก ว่ากันแบบ Full Course
แล้วตบท้ายด้วยของหวาน
แถมพ่วงด้วยน้ำอัดลมหรือชาเขียวครบเครื่อง
อันเป็นการส่งเสริมให้เกิดภาวะน้ำตาลสูงขึ้นอย่างกะทันหัน
เพราะร่างกายรับเอาน้ำตาลมากมายจากอาหารมื้อที่ว่า
เข้าสู่กระแสเลือดพร้อมกันในครั้งเดียว

หรือในขณะที่ร่างกายจำเป็นต้องเรียกใช้พลังงานทุกส่วน
มาใช้มากกว่าปกติอย่างฉับพลัน เช่น วิ่งหนีเจ้าหนี้ หนีภรรยา
หรือหนีตำรวจ
กรณีนี้ ก็จะก่อให้เกิดภาวะน้ำตาลต่ำลงอย่างฉับพลัน
เพราะร่างกายได้กวาดต้อนเอาน้ำตาลในเลือดจำนวนมาก
มาเปลี่ยนเป็นพลังงานเพื่อใช้ทันที ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม
แต่เป็นช่วงสั้นๆ ที่จำเป็นต้องใช้พลังงานเยอะมาก

เมื่อนั้น...การควบคุมระดับน้ำตาลในร่างกาย ก็จะถูกเปลี่ยนมือ
โดยให้ไปอยู่ใต้อาณัติของฮอร์โมนพิเศษหลายตัว
เช่น อินซูลิน กลูคากอน อะดรีนาลีน เป็นการชั่วคราว

"โรคเบาหวาน" คืออะไร

"โรคเบาหวาน" ปรากฎอยู่ในพระไตรปิฎก ชื่อ "คิริมานนท์สูตร" 
ที่พระพุทธเจ้าตรัสสอนคิริมานนท์เถระ ซึ่งอาพาธ (ป่วย) หนักอยู่
พระองค์ทรงตรัสว่า ร่างกายนี้ประกอบด้วยอาการ 32 
หรืออวัยวะที่สามารถมองเห็นและจับต้องได้ ทั้ง 32 ชนิด 
แล้วก็ทรงกล่าวถึงโรคต่างๆ ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับคน 
จนได้บรรยายมาถึง ปิตตํ (โรคดีพิการ) 
และต่อเนื่องไปจนถึง "มธุเมโห" หรือ "โรคเบาหวาน" นั่นเอง

โรคเบาหวานถูกค้นพบมานานแล้ว 
ตั้งแต่การแพทย์ยุคโบราณเฟื่องฟู 
ไม่ว่าจะเป็น อียิปต์ กรีซ โรม และอินเดีย 
ซึ่งในเบื้องต้น จะมีผลรายงานบันทึกเอาไว้ เป็นไปในทางเดียว 
และสอดคล้องกันว่า 
ผู้ป่วยจะมีน้ำหนักลด ปัสสาวะบ่อย แถมปัสสาวะมีรสหวาน

พอมาปี พ.ศ. 613 ชาวกรีกชื่อ Aretaeus ก็ได้ทำการบันทึก 
เรื่องของโรคที่แสดงอาการหิวน้ำและปัสสาวะบ่อยนี้ 
เอาไว้อย่างน่ากลัวว่า 
"เป็นโรคที่ทำให้กล้ามเนื้อแขนขา ละลายออกมาทางปัสสาวะ" เพราะคนที่เป็นโรคนี้ 
มักจะมีร่างกายที่ผ่ายผอม แขนขาลีบลงไปทุกวัน

แถมยังตั้งชื่อโรค "โรคเบาหวาน" เอาไว้เป็นคนแรก 
ตามชื่อของอาการในภาษากรีกว่า "diabetes" 
ซึ่งมีความหมายในภาษาอังกฤษคือ "to flow through"

ต่อมาในปี พ.ศ. 2218 Thomas Willis แพทย์ชาวอังกฤษ 
ได้กล่าวถึงรสหวานในปัสสาวะในชื่อของ "mellitus" 
ซึ่งเป็นภาษาลาตินหมายถึง "honey-like" 
สรุปแล้ว ชื่อเต็มของโรคเบาหวานก็คือ "Diabetes mellitus" 
ซึ่งเป็นภาษากรีกและลาตินรวมกัน แปลว่า 
"น้ำปัสสาวะ" และ "น้ำผึ้ง"

"ข้อเสีย" ของการเป็นเบาหวาน

ข้อเสียของการเป็นเบาหวานมีมากมาย
ส่วน ข้อดี ของการเป็นเบาหวานนั้น ยังคิดไม่ออก
หรือถ้าใครเป็นเบาหวานแล้ว หากพบว่ามีข้อดีประการใด
กรุณานำมาถ่ายทอดให้ทราบด้วย จะเป็นพระคุณอย่างสูง
เพื่อจะได้นำไปเผยแพร่ต่อในโอกาสหน้า

เดี๋ยวจะค่อยๆ อธิบายเท่าที่รู้ ถึงข้อเสียของการเป็นเบาหวาน
หรือการมีระดับน้ำตาลในเลือดสูงมากให้ฟังก่อน
ว่าสามารถส่งผลเสียอะไรให้กับร่างกายของเราได้บ้าง

อาจจะมีบางคนเคยสงสัยว่า เอ๊ะ! พอเป็นเบาหวานแล้ว
ทำไมสายตาถึงชอบพร่ามัว
บางคนก็เป็นเบาหวานขึ้นตา ทำให้ตาบอด
บางคนเป็นเบาหวานแล้วเกิดปลายมือ ปลายเท้าชา
หรือเป็นแผลแล้วไม่ค่อยหาย

"เบาหวาน"
เกิดจากการมีน้ำตาลตกค้างอยู่ในกระแสเลือดเกินระดับความพอดี
จึงทำให้น้ำตาลส่วนเกินเหล่านั้น ไปเคลือบเม็ดเลือดแดง
ซึ่งปกติจะต้องทำหน้าที่นำส่งออกซิเจนและสารอาหาร
ไปยังเซลล์ทุกเซลล์ อวัยวะทุกอวัยวะ ในทุกส่วนของร่างกาย

โดยเฉพาะปลายมือ ปลายเท้า และดวงตา ซึ่งอวัยวะเหล่านี้
ต้องใช้เส้นเลือดฝอยขนาดเล็กมาก ถึงเล็กมากที่สุด จึงจะสามารถ
ส่งไปหล่อเลี้ยงเซลล์ต่างๆ ของอวัยวะเหล่านั้นให้ทั่วถึงได้
เมื่อเม็ดเลือดแดงถูกน้ำตาลที่มีอยู่มากในกระแสเลือดมาห่อหุ้ม
เอาไว้ ก็เลยไม่มีพื้นที่เหลือพอ สำหรับลำเลียงออกซิเจน
กับสารอาหารให้เข้าไปสู่่เซลล์ต่างๆ ที่อวัยวะปลายทางได้

แหม!! อย่าว่าแต่จะลำเลียงออกซิเจนหรือสารอาหารเข้าไปเลย
แม้แต่ตัวเม็ดเลือดแดงเองก็เถอะ พอโดนน้ำตาลเกาะไปแล้ว
ก็ไม่สามารถชำแรกแทรกตัวเองเข้าไปในเส้นเลือดเล็กๆ เหล่านี้
ได้เหมือนกัน ก็เลยทำให้อวัยะปลายทาง
เช่น ปลายมือ ปลายเท้า นัยน์ตา ขาดเลือดไปเลี้ยง
เมื่อขาดเลือดไปเลี้ยง ก็หมายถึง
ขาดสารอาหารและออกซิเจนไปด้วย

เซลล์ของกล้ามเนื้อปลายทางจึงเริ่มทยอยล้มตายลงไปเรื่อยๆ
เพราะขาดเลือดไปหล่อเลี้ยง
เมื่อไม่มีเลือด ก็ไม่มีอาหารใหม่ไม่มีออกซิเจน...มือ เท้า ก็จะเริ่มชา
ถ้าอาการสาหัสเพราะเป็นเวลานานๆ หน่อย
มือ เท้า ก็จะเริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีดำ

ยิ่งโดยเฉพาะมือใหม่เริ่มหัดเป็นเบาหวาน
ที่เช้าวันหนึ่ง นอนตืื่นขึ้นมา มือก็จะเริ่มชา ตาก็จะเริ่มมัว
ที่บอกว่าเป็นอาการเฉพาะตอนตื่นนอน ก็เพราะว่า
ตอนที่เราหลับ ร่างกายจะอยู่ในภาวะกึ่งจำศีล
เลือดไหลเวียนน้อยๆ และช้าๆ
ทำให้โอกาสที่เม็ดเลือดแดงจะถูกสูบฉีดเข้าไปสู่อวัยวะเป้าหมาย
ปลายมือ ปลายเท้า และลูกนัยน์ตา
ก็จะทำได้น้อย และทำได้ช้าลงไปด้วย

แต่พอถึงเวลาที่เรามีกิจกรรม เช่น ตื่นขึ้นแล้วเดินไปเดินมา
ยึดแข้งยืดยา ทำนู่นทำนี่ไปสักพัก
ทำให้เลือดมีโอกาสวิ่งสูบฉีดสักหน่อย ก็จะเริ่มมีเม็ดเลือดแดง
ที่พอมีสารอาหารบางส่วน สามารถวิ่งเข้าไปถึง
อวัยวะปลายมือ ปลายเท้า ทำให้หายชา ตาก็หายพร่ามัวได้

แต่เมื่อไรก็ตาม
ถ้าปล่อยให้น้ำตาลมาเกาะเม็ดเลือดแดงมากเข้า
ก็จะไม่มีเม็ดเลือดแดงดีๆ เม็ดไหน
ถูกส่งเข้าไปสู่อวัยวะเหล่านี้ได้เลย
ทำให้เกิดอาการมือเท้าชาอย่างถาวร
ไปจงถึงมือเท้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ
แถมยังเข้มขึ้นเรื่อยๆ พอเป็นแผลแค่นิดหน่อย
แผลก็จะไม่ยอมหาย แถมยังลุกลามมากขึ้นทุกที

นั่นเพราะว่าไม่มีเลือดใหม่เข้าไปหล่อเลี้ยงเนื้อเยื่อเดิม
ที่ถูกทำลายและเสื่อมสภาพลงทุกวัน
ทำให้สุดท้าย ก็ต้องตัดมือ ตัดเท้าที่เป็นเบาหวาน
เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำการรักษายังงัยต่อไป

ลูกนัยน์ตาก็เหมือนกัน ขาดสารอาหารไปเลี้ยงจนเสื่อมลงไปเรื่อยๆ
แล้วก็จบลงที่ตาบอด  สุดท้ายก็ต้องควักนัยน์ตาทิ้ง
เหล่านี้ล้วนเป็นอันตรายของโรคเบาหวาน

เมื่อเหล่าอวัยวะทั้งหลายได้ทยอยเสื่อมลง
และค่อยๆ ล้มหายตายจากไปเรื่อยๆ
โดยเริ่มตั้งแต่ เท้า มือ ขา แขน ตา ไต หัวใจ หลอดเลือด
ร่างกายโดยรวมก็จะไม่สามารถอยู่ได้
และสุดท้ายก็ต้องตายอย่างทนทุกข์ทรมาน

ได้รับทราบข้อเสียของการเป็นเบาหวานแล้วยังอยากจะเป็นกันอีกหรือเปล่า!!!!!!!!!

เป็น "โรคเบาหวาน" ได้อย่างไร

โรคเบาหวาน คือภาวะความผิดปกติ
ของการควบคุมระดับปริมาณน้ำตาลในกระแสดเลือด
ทำให้ระดับน้ำตาลในเลือด สูงกว่า ระดับปกติที่ควรจะเป็น
แถมเป็นแบบนี้ติดต่อกันอย่างต่อเนื่องและตลอดเวลา
เพราะว่าระบบควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของร่างกาย
เกิดความเสียหาย หรือว่า ผิดปกติไป ไม่ว่าจากสาเหตุใดก็ตาม

ปรากฎการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นได้ ก็ต่อเมื่อ...
ร่างกายไม่สามารถที่จะนำน้ำตาลในเลือด
ซึ่งได้มาจากการย่อยอาหาร
หรือจากการที่ร่างกายปลดปล่อยออกมาจากแหล่งสะสมในส่วนต่างๆ
เพื่อไปเปลี่ยนให้เป็นพลังงานสำหรับเซลล์ได้ ตามที่ควรจะเป็น

ความผิดปกติส่วนใหญ่จะมีสาเหตุมาจาก
ตับอ่อน ทำงานได้มีเต็มที่
ส่งผลให้การหลั่งของ "อินซูลิน" ที่ออกมา มีจำนวนไม่เพียงพอ
และอินซูลินนี้เอง ที่เป็นตัวควบคุมระดับน้ำตาลในกระแสเลือด
โดยวิธีการนำน้ำตาลส่วนที่เกินมา วิ่งเข้าสู่เซลล์ต่างๆ
เพื่อเปลี่ยนน้ำตาลส่วนเกินเหล่านั้น ให้เป็นพลังงานสำหรับเซลล์

เมื่ออินซูลินไม่พอ ก็ทำให้ระดับของปริมาณน้ำตาล
ตกค้าง อยู่ในกระแสเลือดมากเกินไป
เรียกว่ามีภาวะ "ขาดอินซูลิน"
หรืออาจเกิดจากความสามารถในการตอบสนองต่อฤทธิ์ของอินซูลิน
ลดลง ทำให้เซลล์ไม่เปิดรับน้ำตาลเข้าไป
ก็จะเรียกว่า มีภาวะ "ดื้อต่ออินซูลิน"
หรืออาจจะเกิดขึ้นได้ พร้อมกันจากทั้งสองสาเหตุ

ปกติแล้ว เวลาที่เรารับประทานอาหารเข้าไป
โดยเฉพาะกลุ่มแป้ง ร่างกายเราก็จะตั้งหน้าตั้งตาย่อยแป้งให้เป็น
น้ำตาล ซึ่ง กลูโคส ก็คือน้ำตาลหน่วยเล็กที่สุด ที่ถูกร่างกายย่อย
ออกมา เพื่อให้ง่ายต่อการถูกดูดซึมเข้าไปอยู่ในกระแสเลือด
เตรียมไว้เป็นแหล่งพลังงานให้กับเซลล์ในร่างกายนั่นเอง

แต่การที่น้ำตาลกลูโคสจะวิ่งเข้าไปในเซลล์
เพื่อรอให้เซลล์เปลี่ยนไปเป็นพลังงานได้นั้น
จะต้องมีไกด์นำทาง
จู่ๆ จะให้น้ำตาลวิ่งเข้าหาเซลล์เลย หรือเซลล์ไหนเกิดอยากได้
น้ำตาลขึ้นมา อยากจะดึงน้ำตาลเข้าหาตัวเอง
ก็ไม่สามารถที่จะทำได้
เพราะมันผิดประเพณี

การที่เซลล์กับน้ำตาลจะมาอยู่ด้วยกันได้ จึงต้องอาศัยแม่สื่อ
ซึ่งก็คือ อินซูลิน ที่ได้มาจาก ตับอ่อน นั่นล่ะ
ที่จะต้องยื่นมือเข้ามาจัดการนำน้ำตาลกลูโคสไปส่ง
แล้วจึงนำเข้าไปสู่ภายในเซลล์ต่างๆได้
ยกเว้น เซลล์สมอง
ซึ่งมีสิทธิพิเศษ ที่สามารถดึงเอาน้ำตาลไปใช้ได้เลย

ถ้าไม่มีอินซูลิน หรือมีอินซูลินไม่มากพอ
ที่จะนำน้ำตาลที่มีอยู่ในกระแสเลือดเข้าไปสู่เซลล์
เพื่อแปลงเป็นพลังงานได้ทั้งหมด
ก็จะเกิดภาวะมีน้ำตาลตกค้างอยู่ในกระแสเลือด
จนเกินระดับความพอดีที่ร่างกายต้องการ พอสะสมมากๆ เข้า
ก็จะมีปริมาณน้ำตาลในกระแสเลือด สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และถ้าหากปล่อยให้สภาวะแบบนี้ เกิดขึ้นเป็นเวลานานๆ
ระบบควบคุมระดับน้ำตาลในร่างกาย ก็จะเสื่อมลงอย่างถาวร
จนไม่สามารถควบคุมปริมาณน้ำตาลในเลือด
ให้อยู่ในระดับปกติได้อีก

คราวนี้...ไปตรวจเลือดเมื่อไร เราก็จะพบว่า
ในกระแสเลือดมีระดับน้ำตาลเกินอยู่ตลอดเวลา
และนี่คือ...เบาหวานมาเยือนแล้ว

ทำไมถึงเรียกว่า "เบาหวาน"

"เบา" เป็นคำเรียก "ฉี่" หรือ "ปัสสาวะ" ในแบบสุภาพ

เพราะฉะนั้นคำว่า "เบาหวาน"

จึงหมายถึง "ปัสสาวะที่มีรสหวาน" นั่นเอง

ซึ่งก็มาจากข้อสังเกตุของคนสมัยก่อนที่พบว่า

มักจะมีมดมาตอมปัสสาวะของผู้ป่วยที่มีอาการปัสสาวะบ่อยๆ

ร่างกายซูบผอมลง และหากชิมปัสสาวะของผู้ป่วยนั้น

ก็มีรสหวาน

จึงเรียกลักษณะอาการดังกล่าวว่า เป็น "เบาหวาน"

ในคนปกติ ของเหลวทุกชนิดในร่างกายเรา
ไม่ว่าจะมีอะไรปะปนอยู่บ้าง ของดี ของเสีย...ทุกสิ่งทุกอย่าง
จะต้องถูกลำเลียงเข้าสู่ ระบบไหลเวียนของเหลวในร่างกาย
แล้วสุดท้ายก็จะต้องถูกส่งไปกรองที่ "ไต" เสมอ

เพื่อให้ไตทำหน้าที่ "คัดแยก" เอา "ของดี" กลับมาใช้ใหม่
และพร้อมกันนั้น ก็แยก "ของเสีย" ออกมา
แล้วขับทิ้งรวมไปกับน้ำปัสสาวะ
แต่ไม่ว่าไตของเราจะวิเศษแค่ไหน
ก็ย่อมมีขอบเขตอขงการทำหน้าที่
คนที่เป็นเบาหวาน เมื่อมีน้ำตาล (กลูโคส) ในเลือดสูง
ไตของเราก็ยังมีความสามารถ ที่จะกรองเอาน้ำตาลออกจากเลือด
เพื่อจะนำกลับมาใช้ใหม่ได้ โดยมีข้อแม้ว่า.....
"ระดับของน้ำตาลที่อยู่ในเลือดนั้น
ต้องมีอยู่ไม่เกิน 200 มิลลิกรัม ต่อน้ำเลือด 1 เดซิลิตร"
ไตถึงจะสามารถกรองเอาน้ำตาลกลับมาใช้ใหม่ได้ทั้งหมด

เพราะไตถือว่า น้ำตาลเป็นของดีกับร่างกาย
จึงไม่ควรถูกขับถ่ายปะปนออกมากับปัสสาวะอย่างสูญเปล่า
แต่เมื่อไหรก็ตาม...ที่ปริมาณน้ำตาลพุ่งเกิน 200
มันก็เกินขีดความสามารถของไต
ที่จะกักเก็บน้ำตาลเอาไว้ได้ทั้งหมด

ส่วนของน้ำตาลที่เกิน 200 ไม่ว่าจะเกินมามากเท่าใด
ก็จะรั่วทะลุผ่านไตออกไปพร้อมกับน้ำปัสสาวะ
และเพื่อเป็นการขับน้ำตาลส่วนเกินเหล่านั้น
ร่างกายของเราก็จะต้องสละน้ำจำนวนมหาศาล
เพื่อเป็นตัวพาน้ำตาลส่วนเกินออกไปจากร่างกายด้วย

ซึ่งนอกจากจะทำให้ฉี่มีรสหวานแล้ว
ยังทำให้คนที่ป่วยเป็นเบาหวาน ต้องไปฉี่บ่อยๆ อีกด้วย
เรียกว่า...ผู้ป่วยบางคนร่างกายทรุดโทรม
เนื่องจากนอนหลับพักผ่อนไม่เพียงพอ
เพราะต้องตื่นขึ้นมาฉี่บ่อยๆ ในตอนกลางคืน

คราวนี้...เพราะเราไปฉี่ที่ไหน ก็มักจะมีมดมาตอม
เพราะมดจะมากินน้ำตาลที่ร่างกายของเราจำเป็นต้องขับทิ้งออกมา
พร้อมกับปัสสาวะจำนวนมากผิดปกติของเรานั่นเอง

และนี่คือที่มาของโรคเบาหวาน
ก็เพราะน้ำเบาของเรา มีน้ำตาลที่ให้รสหวาน
ถ่ายเบาทิ้งไว้ แล้วมีมดมาตอล...นี่แหละคือคำว่า "เบาหวาน"