เพราะการที่มีภาวะน้ำตาลตกค้างอยู่ในกระแสเลือดมาก
แถมเป็นเวลานาน ก็จะทำให้ระดับของอินซูลินในกระแสเลือด
เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย และเมื่อมีการเพิ่มมากขึ้น แถมแช่อยู่ใน
เส้นเลือดนานขึ้น ก็จะส่งผลให้ผนังหลอดเลือด เกิดอาการแข็งตัว
ทำให้เส้นเลือดเปราะบาง แตกหักได้ง่าย
โดยเฉพาะเส้นเลือดฝอยที่มีขนาดเล็ก
จะมีโอกาสแตกหักหรือฉีกขาดได้ง่ายเป็นพิเศษ
นอกจากนี้ ปริมาณน้ำตาลที่มีอยู่มากมายในกระแสเลือด
ก็จะไปทำการห่อหุ้มเม็ดเลือดแดง ทำให้เม็ดเลือดแดงมีขนาด
ใหญ่ขึ้น แถมมีน้ำหนักมากขึ้น
เพราะต้องรวมน้ำหนักของน้ำตาลที่เคลือบเข้าไปด้วย
และแน่นอน กว่าเม็ดเลือดแดงที่ถูกน้ำตาลเคลือบเหล่านี้
จะเคลื่อนตัวไปได้แต่ละที่
ก็ต้องอาศัยแรงสูบฉีดจากหัวใจที่มากขึ้นด้วย
แถมระยะทางในการไหลเวียน ก็ยังลดน้อยถอยลงไปกว่าเดิมอีก
ดังนั้น หัวใจจึงต้องทำการสูบฉีดให้แรงขึ้น (ความดันโลหิตสูง)
เพราะต้องการปั๊มเม็ดเลือดแดง ที่ตอนนี้มีขนาดใหญ่
แถมยังมีน้ำหนักมาก เข้าไปให้ถึงอวัยวะต่างๆ ได้เหมือนเดิม
และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น
เม็ดเลือดแดงที่ตอนนี้ถูกน้ำตาลห่อหุ้มเอาไว้แล้ว
ก็ไม่สามารถจะทำตัวลีบๆ เพื่อแทรกตัวเอง เข้าไปสู่เส้นเลือดฝอย
ที่มีความเล็กและละเอียดได้ ซึ่งแต่เดิมเคยทำได้อย่างสบายๆ
เพราะตอนนี้ยังไม่มีน้ำตาลมาเกาะ
แต่พอโดนน้ำตาลเกาะไปแล้ว
ก็ทำให้สูญเสียสภาพการยืดหยุ่นตัวเอง
ทำให้การลำเลียงออกซิเจน ตลอดจนสารอาหาร
ที่จะไปสู่อวัยวะเป้าหมายปลายทางนั้น ทำได้ลำบากขึ้น
จึงเป็นสาเหตุให้อวัยวะเหล่านั้น ค่อยๆ เสื่อมลง และทยอยล้มตาย
ไปในที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น